تجربه شرکت در شمارش پرندگان شکاری تالش ۱۴۰۳ (بخش اول)

برای ایرانی‌تر*

این یک عاشقانه نیست، یک شرح حال از سالی است که از من گذاشته است. سال ۱۴۰۳ را برای خودم سال سفر نام گذاری می کنم. سالی که با شروع سفر به رشت آغاز شد؛ البته نه باید دقیق تر بگویم این سفر از خرداد شروع شد از زمانی که شروع کردم برای نوشتن پروپوزال رساله دکتری و برای من مثل همه دانشجویان دیگر دکتری جهان پر از ابهام و سوال های بی جواب بود. به تدریج با گروهی برای کوچ به صورت اتفاقی آشنا شدم. ۲۱ روز باید برای خودمان
کاری می کردیم هر کاری ولی اگر این کار انجام نمی دادیم از گروه حذف می شدیم. شرط ورود به سفر تعهد بود و بس.
من هر آنچه که من بودنم را تعریف میکرد از دست داده بودم حتی تمام ۶۰۰ کتابی که داشتم… به جز سه تارم وسایل نقاشی و نمایشنامه های بهرام بیضایی… و کمی طلا برای روز مبدا دیگر هیچ چیز نداشتم تا مرا تعریف کند….
وقتی چیزی برای ازدست دادن نداری جسورتر میشوی؛ چون در این بازی کازینو دیگر چیزی نداری که ببازی. بازی اول برای پروژه با دست خالی شروع شد. تنها چیزی که داشتم شجاعتم بود که برایم مانده بود. رکورد شرکت با همین
دست‌های خالی زدم و آن ماه توانستم ۲۰۰ میلیون پول در بیارم. البته که اون پروژه تموم شد؛ ولی در آن چیزی را بیدار کرد که سال ها بود فراموشش کرده بودم…..
و اینجا بود که بعد از چند سفر با یکی از دوستانم به آستارا رفتم و چیزی که فراموش کرده بودم دوباره یادم اومد…. قدرت پرواز کردنم تنها چیزی بود که از یاد برده بودم و شاید سالها سرکوبش کرده بودم. دیدن پرنده‌های شکاری تمام
آنچه شد که باید میشد، پرنده شکاری درونم کمکم زیر نور آفتاب، کنار دریا و جنگل دقیقا با صدای پرنده کوچکی بنام چرخریسک از خواب بیدار شد. من نام پرندهای که در من به خواب طولانی رفته بود نمیدانستم؛ ولی مطمئن بودم که این پرنده مرا نجات خواهد داد.