برای ايرانی‌تر*

اين يک عاشقانه نيست، يک شرح حال از سالی است که از من گذاشته است. سال ١٤٠٣ را برای خودم سال سفر نام گذاری می کنم. سالی که با شروع سفر به رشت آغاز شد؛ البته نه بايد دقيق تر بگويم اين سفر از خرداد شروع شد از زمانی که شروع کردم برای نوشتن پروپوزال رساله دکتری و برای من مثل همه دانشجويان ديگر دکتری جهان پر از ابهام و سوال های بی جواب بود. به تدريج با گروهی برای کوچ به صورت اتفاقی آشنا شدم. ٢١ روز بايد برای خودمان
کاری می کرديم هر کاری ولی اگر اين کار انجام نمی داديم از گروه حذف می شديم. شرط ورود به سفر تعهد بود و بس.
من هر آنچه که من بودنم را تعريف میکرد از دست داده بودم حتی تمام ٦٠٠ کتابی که داشتم… به جز سه تارم وسايل نقاشی و نمايشنامه های بهرام بيضايی… و کمی طلا برای روز مبدا ديگر هيچ چيز نداشتم تا مرا تعريف کند….
وقتی چيزی برای ازدست دادن نداری جسورتر میشوی؛ چون در اين بازی کازينو ديگر چيزی نداری که ببازی. بازی اول برای پروژه با دست خالی شروع شد. تنها چيزی که داشتم شجاعتم بود که برايم مانده بود. رکورد شرکت با همين
دست‌های خالی زدم و آن ماه توانستم ٢٠٠ ميليون پول در بيارم. البته که اون پروژه تموم شد؛ ولی در آن چيزی را بيدار کرد که سال ها بود فراموشش کرده بودم…..
و اينجا بود که بعد از چند سفر با يکی از دوستانم به آستارا رفتم و چيزی که فراموش کرده بودم دوباره يادم اومد…. قدرت پرواز کردنم تنها چيزی بود که از ياد برده بودم و شايد سالها سرکوبش کرده بودم. ديدن پرنده‌های شکاری تمام
آنچه شد که بايد میشد، پرنده شکاری درونم کمکم زير نور آفتاب، کنار دريا و جنگل دقيقا با صدای پرنده کوچکی بنام چرخريسک از خواب بيدار شد. من نام پرندهای که در من به خواب طولانی رفته بود نمیدانستم؛ ولی مطمئن بودم که اين پرنده مرا نجات خواهد داد.