شمارش پرندگان شکاری (Raptor count) معمولاً در فصل‌های مهاجرت (بهار و پاییز) انجام می‌شود، زمانی که پرندگان از شاهراه های مهاجرتی عبور می‌کنند. فرآیند شمارش شامل مراحل زیر است:
انتخاب مکان مناسب: نقاط پایش باید در مناطقی باشند که پرندگان شکاری به دلیل جریان‌های هوایی یا موانع طبیعی در آن‌ها با تمرکز بیشتری عبور می‌کنند. در ایران، شرق و غرب دریای کاسپین به دلیل موقعیت جغرافیایی‌اش در مسیر مهاجرت پرندگان از آسیای مرکزی و اروپا، به سمت عرض های جنوبی است. همچنین، گردنه‌ها و دره های البرز و زاگرس به دلیل ارتفاع و جریان‌های هوایی گرم، محل عبور پرندگان مهاجر هستند.
استفاده از ابزارهای دقیق: ابزارهایی مانند دوربین‌های دوچشمی با بزرگ‌نمایی بالا (مانند 10×42)، تلسکوپ‌های مخصوص پرنده‌نگری و دوربین های عکاسی با لنز بلند برای شناسایی و شمارش پرندگان استفاده می‌شوند. نرم‌افزارهای ثبت داده مانند trektellen نیز برای مستندسازی مشاهدات به کار می‌روند.
شناسایی گونه‌ها: شناسایی دقیق گونه‌ها از اهمیت بالایی برخوردار است. ویژگی‌هایی مانند اندازه بال‌ها، شکل دم، الگوهای پرواز و رنگ پرها برای تشخیص گونه‌ها استفاده می‌شوند.
ثبت داده‌ها: اطلاعات مربوط به گونه، سن، جنسیت و فاز رنگی، تعداد پرندگان، زمان مشاهده و شرایط آب‌وهوایی ثبت می‌شود. این داده‌ها برای تحلیل‌های بعدی، مانند مقایسه تغییرات جمعیتی در سال‌های مختلف، استفاده می‌شوند.
مشارکت داوطلبان: برنامه‌های رصد اغلب با مشارکت داوطلبان آموزش‌دیده انجام می‌شود. در ایران، گروه‌های محلی پرنده‌نگری و افراد علاقه مند به پرندگان شکاری نقش مهمی در پایش ها دارند.
تحلیل داده‌ها: داده‌های جمع‌آوری‌شده برای شناسایی روندهای جمعیتی، مسیرهای مهاجرتی و تهدیدات احتمالی تحلیل می‌شوند. این تحلیل‌ها می‌توانند به برنامه‌ریزی‌های حفاظتی، مانند برنامه عمل (Action Plan) حفاظت از گونه های در خطر کمک کنند.